Ajim Shafik Tamboli

तिसरा डोळा.....!!👁️📷                  स्वतःला जे आवडत तेच करावं आणि मी पण तेच करायचा निर्णय घेतलाय, #होय_फोटोग्राफर_होतोय. स्वतःचा #छंद जोपासतोय. एक दोन वर्षांपूर्वी #सोम्यान फुटुचं याड लावलं, अन #ज्योत्यांन बरचसं मार्गदर्शन केलं. पण त्यावेळी #फोटोग्राफर वगैरे व्हावं अशी मुळीच इच्छा नव्हती, पण काल जूनच्या महिना अखेरीस मी जॉब करत असलेल्या एका खाजगी संस्थेतुन #पगारवाढ या कारणास्तव #स्वईच्छेने_राजीनामा दिला, कारण #नोकरी फक्त रोजच्या आयुष्यातल्या #गरजापूर्ण करते #स्वप्न नाही. तशी माझी स्वप्ने कमीच होती तरी देखील तेवढ्यात ती पूर्ण होऊच शकत नव्हती. म्हणून मन #स्वतःचा_व्यवसाय करावा या विचाराकडे वळल आणि #हितचिंतक_मित्रांनी मार्गदर्शन केलं. शिवाय घरचे ही सपोर्टला खंबीरपणे उभे आहेत, आणि शेवट पर्यंत राहतीलच. व्यवसाय करावा तर कुठला तेव्ह वाटलं स्वतःचा छंद आणि आवडीची गोष्ट करावी मनातून आवाज आला #फोटोग्राफर, स्वतःचा छंदच व्यवसाय म्हणून केला तर आयुष्याचा प्रवास सुखकर होईल. छंद + आवड + व्यवसाय = यशस्वी आयुष्य x स्वप्न         ...

"काय पोरा पाऊस पाडतोय का नाय औंदा।" (गाडी उभी करे पर्यन्त मीच विचारणार प्रश्न मलाच विचारला गेला.) "आशा ठिवन पण चुकीचं हाय बगा आता, चार महिन्यात पडला नाय तो आता काय पडणार मामा." (गाडी बंद करत करत.) "तरी पण समोरची तूर चांगली आलीय कि ओ." (गाडीवरून उतरून) "भारी रान हाय बबा ती." "दोन वर्ष चांगल गेलं अन या वर्षी अजून #दुष्काळ पडला. चार वर्षे दुष्काळात काढली बगा आमी." "कुठलं गाव म्हणायचं तुमचं." "आपलं वालवड." "होय, होय काढलं राव तुमी तेवढा तरास, बग कि नुसतं पंधराशिपाट आभाळ पडतंय कि रं."                           भयाण शांतता पसरली फक्त नाकाद्वारे घेत असलेल्या श्वासाचा आवाज कानी पडत होता. नेहमीच मी वयोवृद्ध माणसाला पावसाबद्दल पहिला प्रश्न विचारायचो पण त्यादिवशी एका वयोवृद्ध माणसाने मलाच तो प्रश्न विचारून बुचकळ्यात पाडलं. उत्तर नेमकं काय द्यावं हाच प्रश्न पडला. पण एक गोष्ठ कळली, गेल्या अनेक वर्षांपासून शेती करत असलेल्या शेतकऱ्याला आपल्या स्वानुभवाने पावसाचा अचूक अंदाज लागत होता, पण आता पावसाचा अंदा...